*Όχι πια* ή Oι τεχνικές δυσκολίες του να είσαι ειλικρινής

Αυτά τα χείλη είναι η συνείδηση μέσα
σε άλλα έργα, κλεμμένα, το πιστόλι και ο ήλιος
είναι λύσεις προφανείς, οι καμπύλες του κορμιού σου
διδάσκονται από τα λάθη και τα σημάδια στα σύννεφα,
όλα μου τα άρθρα δεν έχουν καμία σημασία,
των πολλαπλών σκιών μου τα αληθινά εργαλεία 
θα φανούν.

+

Αυτά τα παραμύθια που λέμε στον εαυτό μας
όταν η συνείδηση μας κακοποιεί, η αυξανόμενη πίεση
να σφάξουμε κάτι γιατί πονάμε μας δίνει κουράγιο 
να κολυμπήσουμε μέχρι την άλλη άκρη της λίμνης, 
κι εσύ, που αναρωτιέσαι για τη σημασία των μνημείων 
και εκείνης της ωραίας ιδέας που είχαμε κάποτε
είμαι μέσα.

+

Αυτοί οι κύβοι θα μας προφυλάξουν από τις ανήθικες 
σκέψεις μας, οι ανασαίνοντες εαυτοί μας θα μας σώσουν 
από το κούνημα της θάλασσας, το να σου δείξω τον πλήρη 
χαρακτήρα μου δεν είναι στα σχέδιά μου, αλλά κάτω από 
τα φανταχτερά καπέλα μου και πίσω από τις δικαιολογημένες 
επιστολές στις τράπεζες νομίζω είμαι εσύ
πάντα ήμουν.

Γλυκιά αγάπη

Αυτές οι γραμμές που αφήνει η τσάντα μου στο πάτωμα
ελλείψει καλού χιούμορ από πλευράς μου
ήταν ανεπίτρεπτες. Κι εσύ απλά αναστέναξες.
Επομένως σε θέλω.

Τίποτα δεν ξεχωρίζει από πάνω μου
ούτε καν η προοπτική της φωνής μου.
Δεν με πίστεψες, δεν σε δάμασα, 
παραμένουμε ανυπέρβλητοι και σπουδαίοι.

Τώρα στέκομαι μπροστά σου
ολοκαίνουργιος και σταθερός
δίχως κορδέλλες και περιττές επιπλοκές
με τις σημασίες μου να κρέμονται σαν κακή τέχνη στον τοίχο.

Ήταν γενναίο να κρατήσω το ψαλίδι μετά την ήττα μου
το κορμί σου ένα κομμάτι χαρτί που δεν ξέρω αν πρέπει 
να το διαβάσω να το κάψω ή να κοπώ.
Έτσι είναι ο κόσμος. Γεμάτος κουρασμένες πριγκίπισσες.

Δεν μπορώ να ανακαλέσω τις επιθυμίες μου κι ας με παίδεψες πολύ
αντίο λοιπόν, κι ας ήταν το σώμα σου στητό, 
τα λόγια σου καθαρά, το τελευταίο σκαλοπάτι απότομο.
Παραμένω εγώ, μη ερμηνευμένος σωστά.

Άσε με να τελειώσω

Εδώ, παίζω με τον αναπτήρα μου και την αμήχανη σιωπή και τον καπνό να αιωρείται μπροστά στα μάτια μου, αναστενάζω συχνά τώρα τελευταία και μπορώ να πω με μεγάλη βεβαιότητα ότι έχω χάσει την πίστη μου στους ανθρώπους. Δεν νομίζω ότι είμαι έτοιμος να γίνω αυτός που πρέπει να είμαι. Παραλογίζομαι ελαφρά όταν σκέφτομαι τα μαλλιά σου αλλά δεν μπορώ να πω τίποτα έτσι που φυσάει τώρα ο αέρας. Όλα θα γίνουν, έχει ο Θεός, κάνε υπομονή. Πήγα το πρωί στο αεροδρόμιο, μετά για καφέ, μετά στα κτελ. Το ταπ ταπ των νυχιών στη οθόνη του κινητού, το ασύμμετρα βαμμένο δεξί βλέφαρο, οι λέξεις που βάζουμε σε μια σειρά όχι για να καταλάβει ο άλλος τι λέμε αλλά για να μη καταλάβει, έχει φτωχύνει το λεξιλόγιο μου αλλά πλέον διαβάζω τα μάτια των ανθρώπων με μεγαλύτερη ευκολία, απογοήτευση από τη ζωή, άσε θα πληρώσω εγώ. Στριφογυρίζω στον ύπνο μου τα τελευταία βράδια, πόνεσαν τα αυτιά μου από τις ωτοασπίδες, μουσικές καινούργιες να ακούσω δε βρήκα παρά μόνο εκείνο το θλιβερό ιρλανδέζικο, πάτησα τα γυαλιά μου για δεύτερη φορά αλλά άντεξαν, βρήκα δύο ωραία σακάκια αλλά έχω παχύνει. Δεν μπορώ να τραγουδήσω και μάλλον είναι καλύτερα έτσι, αλλά μέχρι πότε θα με στοιχειώνει εκείνο το τραγούδι; Όχι, μη με βάλεις στην ιστορία, αυτό το πουλόβερ ήταν λάθος κίτρινο αλλά ντράπηκα να το πω, δεν θα γράψω ποτέ παιδικά παραμύθια, πρέπει να μιλάω λιγότερο και να ακούω περισσότερο, όπως παλιά. Είμαι πιο λάθος από ποτέ, θυμώνω συχνά, ο αδερφός μου παντρεύεται το καλοκαίρι και εγώ θέλω να δοκιμάσω ιαπωνικό ουϊσκι. Α, επίσης ο παππούς από πάνω βήχει ανησυχητικά, ακούω κάτι να στάζει αλλά δεν ξέρω τι, και στο μπαλκόνι έχω να βγω κάτι μήνες. 

Πάλι ξέχασα που πάρκαρα, ά στο διάλο.









Ας πιούμε στις ένδοξες αποτυχίες μας και στα λάθη που φαίνονται καλύτερα με την κατάλληλη μουσική.

Τα τρία αδέρφια

Οι πυροσβέστες θα φτάσουν λαχανιασμένοι όταν το πουκάμισο μου θα είναι πιο κόκκινο από τη φωτιά

σ'εμένα μιλάς ψιθυριστά; 

Από τους τρεις που πλησιάζουν, τον ένα τον ξέρω από παιδί γιατί έχει χτυπημένα γόνατα. Ο δεύτερος είναι συναρπαστικός μα φοράει πάντα λάθος γραβάτα. Ο τρίτος κάποτε πήγε να συναντηθεί με όλες τις εκπλήξεις, αλλά βρήκε μόνο μία: δεν υπήρχαν εκπλήξεις.

Αυτός ο τρίτος, είμαι εγώ, 

σ' εμένα μιλάς ψιθυριστά;

Η παλιοπαρέα (κακή ποίηση)

Με την πρώτη βροχή 
τα μαλλιά της έπιασαν να ανθίζουν 
στο χαμόγελό της απαντήθηκαν όλες οι ερωτήσεις 
που δεν τόλμησες ποτέ.

Είμαι σχεδόν σίγουρος
σχεδόν σίγουρος ρε αλήτη
πως όταν καταλάβεις ποιο τραγούδι σου ταιριάζει 
θα έρθεις και θα μας το τρίβεις στα μούτρα όλη μέρα.

Μετά ζήτησες να στρίψεις από τον καπνό μας
γιατί ήμασταν πολύ ταραγμένοι και καλά για να σου στρίψουμε εμείς
λες και δεν έχουμε ξανακούσει κρύα αστεία και κακή ποίηση
λες και δε μπορούμε να ξεχωρίσουμε το χαμόγελο από τον οίκτο.

Όταν βγήκαμε έξω ήταν όλα εντελώς λάθος και 
εντελώς μούσκεμα και εντελώς Σάββατο
στην άλλη άκρη του στενού ένας σκύλος άρχισε να κλαίει
όχι για εκείνον, όχι για εμάς, απλά κρύωνε.

Supertrees

Νικόλαε, μεσουράνησε ο ήλιος κι εσύ σκέφτεσαι ακόμα φωτάκια και νανουρίσματα, με αναγκάζεις ξανά χριστουγεννιάτικα να μιλήσω για πράγματα καλοκαιρινά, άφησε λίγο το βιβλίο και αναλογίσου τη σημασία του να σε δείχνουν οι καθρέφτες όπως θα έπρεπε να ήσουν (όλα αυτά που είπες), μεγαλοπρεπή και νόστιμο και δίχως σάλια στο μαξιλάρι, σου είπε κανείς πως λίγο χαμηλότερα και λίγο πιο αριστερά από εδώ έπιασε ήδη να νυχτώνει; όχι; οι βρεγμένες πατημασιές σου στο πάτωμα το έκαναν δικό σου για λίγο.

~

Μετά ήρθαν τα πουλιά και οι χειραψίες και οι άγγελοι από γύψο, εσύ πάλι επιμένεις να καπνίζεις που και που κανένα τσιγάρο και να ακούς παράξενες μουσικές, γέμισες τις μέρες σου ευχάριστες συζητήσεις και αγορές και φιλιά, τι παράξενο όνειρο κι αυτό με τα παπούτσια, τα είχαν κάνει λέει φωλιές τους τα πουλιά (όλα αυτά που είπες) και δεν σου τα έδιναν και βγήκες να τη βρεις ξυπόλητος και ακατανόητος, καμία έκπληξη μέχρι εδώ.

~

Εντάξει λοιπόν, σε αφήνω να προχωρήσεις (όλα αυτά που είπες), να θυμάσαι μόνο τι ωραίες βαλίτσες είχες και πόσο λίγο ταξίδεψες, πόσα λίγα γνώριζες και πόσο πολύ μίλησες, μην απογοητεύεσαι όμως, η ζωή σου γεμίζει τις τσέπες κλειδιά και το μόνο που θα έχεις να κάνεις είναι να θυμηθείς σε ποιον είπες τις αλήθειες σου

(όταν δεν υπήρχε κανείς να σε ακούσει).

Λίγο λίγο

Έεεεε
Λίγο λίγο χάνεται ο ήλιος στον ορίζοντα 
ντροπαλά μου χτυπούν οι άγνωστοι την πόρτα
δε θέλω να ανοίξω μα ανοίγω
μπαίνει ένας προφανώς τρελός
με καπέλο καπετάνιου
εεεε καπετάνιε
πες μου, πότε σαλπάρει το πλοίο σου
χρειάζεσαι χέρια στο κατάστρωμα
θα ερχόμουν αλλά με ζαλίζει η θάλασσα
το ανελέητο πήγαινέλα των κυμάτων 
όλες αυτές οι ψαλμωδίες στο βυθό
και εεεε μαχαίρι είναι αυτό στο χέρι σου
λίγο λίγο κόψε με
να προλάβω να πω τη προσευχή μου
και τα ονόματα όσων αδίκησα.

Ανακούφιση

Οι περισσότεροι δεν έχουμε ιδέα τι να κάνουμε 
με τόση αγάπη μέσα μας, όλοι όμως γνωρίζουμε ακριβώς 
πώς δουλεύονται τα νύχια, πώς δαγκώνουν τα δόντια, 
τι γεύση έχει το αίμα.

Ερωτικό κάλεσμα

Στένεψαν όσα με περιβάλλουν και πλέον τα καλοκαίρια μου πετσόκοψαν τα χέρια, αιχμηρά τα στάχυα και απρόσιτες οι εκκλησίες, θα με έδινα ρε, οποιαδήποτε Δευτέρα, θα με έδινα με μοναδικό αντάλλαγμα ένα όχι και τόσο τσαλακωμένο καπέλο, συνήθως δε βάφομαι καθόλου αλλά σήμερα λίγο μπλε στα χείλη θα βοηθούσε τον κόσμο να καταλάβει πως δεν αστειεύομαι, ο άνεμος λοιπόν σε φυσούσε με τέτοιο τρόπο που δε βρήκα τίποτα να πω, όλα ήταν ήσυχα και παράξενα, σαν να μη καθάριζε λέει η μητέρα συχνά και να είχαν φυτρώσει λουλούδια στο σαλόνι, κάτι έπρεπε οπωσδήποτε να ειπωθεί για όλα αυτά, έκλεισα τα μάτια, έτριξα τα δόντια μου, μαζεύτηκαν όλοι στη γωνία τρομαγμένοι, δεν κατάλαβαν το ερωτικό μου κάλεσμα, κανείς δεν είπε τίποτα τελικά, ο κόσμος όμως ξεχνάει και αλλάζουν λίγο τα πράγματα μέσα μας, θα τα θυμούνται μετά και θα γελούν, και λίγα χρόνια αργότερα θα λένε ''ποιος Νίκος;'' , αφού τίποτα δεν ειπώθηκε τότε που έπρεπε.

Νέα δεν έχω να σου πω, μόνο τα παλιά, ντυμένα αλλιώς.

Με πλησίασες με τα πέπλα σου να ανεμίζουν, με τη σιγουριά μιας κατολίσθησης, χαμογέλασες που με είδες, κι ήταν το χαμόγελο σου το χαμόγελο τεσσάρων γυναικών, όχι, δε θα χρειαστεί να πεθάνει κανένας απόψε για να καταλάβεις τι εννοώ, ο χρόνος είναι μια πολυτέλεια που δεν έχω, άλλο ταλέντο δεν έχω πέρα από τη βαθιά νοσταλγία κι έναν
λανθασμένο τρόπο να ονειρεύομαι και αυτά τα φτωχά ταλέντα μου δεν αρκούν για να ονομάζομαι άνθρωπος, έλα λοιπόν ξανά καλοκαίρι με τα τζιτζίκια σου και την καυτή άσφαλτο, η σειρά σου, πες κι εσύ πως ήρθες για να μείνεις για πάντα, δε σου μιλώ γιατί θα μου φύγει ο ύπνος, δε σε κοιτώ γιατί θα θυμηθώ από που σε ξέρω, κλειστή στροφή, γυαλίζουν οι λαμαρίνες των αυτοκινήτων, καπνίζω με κλειστά παράθυρα και σκέφτομαι που υποσχεθήκαμε μικροί να ξεκινήσουμε μια φωτιά που θα καίει για πάντα, για πες μου λοιπόν εσύ με τα μάτια σου τα μεγάλα, πόσο μακριά θα φτάσω με βήμα αβέβαιο, μήπως να πιώ λίγο περισσότερο, μήπως να προσευχηθώ να δείξω στο σύμπαν πόσο σε θέλω, κλαίει ο ρόμπερτ σμιθ, βουρκώνω κι εγώ, έτσι στάζει η δική του βρύση, έτσι στάζει κι η δική μου, υγρασία, βουβή ζέστη, κολλάει πάνω μου το μπλουζάκι και τα αδιάκριτα βλέμματα του κόσμου, κατεβάζω ταχύτητα και προσπερνώ να τους αφήσω όλους πίσω, μουγκρίζει η μηχανή, τόσα χρόνια τίποτα δεν έμαθα, για ένα μονάχα είμαι σίγουρος, όσο και να προσπαθούμε να το αποφύγουμε με χαμηλωμένα βλέμματα και υπεκφυγές και περιστασιακά μεθύσια,
στο τέλος κάποιος θα πληρώσει για όλη αυτή τη γαμημένη τη λιακάδα.

Τρεις απίθανοι νέοι τρόποι να χαθείς (και ένας παλιός)

Θα σε χαιρετήσω μια μέρα 

δίχως ανούσιες χειραψίες και χειροφιλήματα

οι πολυέλαιοι θα στέκουν ευλαβικά ακίνητοι 

γεμάτα απορία τα μαλλιά σου θα μαζευτούν πίσω στο λαιμό

το γάλα και το ψωμί θα χαλάσουν στο ψυγείο

περιμένοντας μάταια μιαν απάντηση μα εγώ

θα παρακάμψω τις ερωτήσεις  και θα ξεκινήσω για το πιο 

μοναχικό ταξίδι του κόσμου μέσα μου

να βρω τι έγινε ο σπουδαίος άνθρωπος που θα γινόμουν.

~

Κι αν ξόδεψα τα καύσιμα που θα με έβγαζαν μέχρι το φεγγάρι

κι αν τα φύλλα πέφτουν πια στα πόδια μας με σημασία διαφορετική

μη μασάς, καμιά φορά η ζωή είναι τόσο ντεκαντάνς που διστάζω 

να σηκωθώ το πρωί απ'το κρεβάτι, κι ας ξέρω πως η ιστορία γράφεται

από τους νικητές, βλέπεις εγώ παραμένω αθεράπευτα ερωτευμένος

με τους ηττημένους.

Μεταχιούμορ

Δυο καφέδες κι ακόμα να ξυπνήσω, όχι δε φταίει καμία θλίψη, πόσο μάλλον αυτή η αναίτια της εξοχής, μου ταιριάζει η ασφάλεια των σιδηροδρόμων και η ειλικρίνεια των καθρεφτών, μα πέφτει κάθετα το φως στα μάτια σου κάποιες φορές κι τότε όλα φαίνονται λίγο πιο ψηφιακά, τα βράδια σκορπίζουν τα μαλλιά σου στο μαξιλάρι και οι σκέψεις μου στο δωμάτιο κι από τη λευκή επικράτεια του κορμιού σου ξεκινάω ταξίδια δίχως πολλές κουβέντες, δύσκολο να βρω ποιο τραγούδι σου ταιριάζει, μια σιωπή και μια παράσιτα στο ράδιο και μάταια περιμένω το λεωφορείο να φανεί, Σάββατο βλέπεις σήμερα και τα λόγια μου δύσκολα βρίσκουν καρδιές να ερμηνευτούν.


Θα ήθελα να σου μιλήσω για δρόμους κακοφωτισμένους, για απίθανες γεύσεις παγωτών και για μικροσκοπικές παραλίες, για την απόλαυση να αποκεφαλίζεις επιθυμίες και για τη ντροπή που όταν έρχεται έρχεται σε κύματα, ποτέ δε θα με καταλάβουν αυτοί οι δρόμοι που παίρνω καθημερινά και όλα τα ξένα πρόσωπα που συναντώ θα φωτιστούν μια μέρα δίχως ήλιο, μια μέρα με βροχή, έλα λοιπόν να ανεβούμε τα τέσσερα πατώματα μέχρι την ευτυχία μας, να ονειρευτούμε παλάμες ροζιασμένες και σκάλες στριφογυριστές στο Βατικανό, τίποτα δε μπορεί να συγκρατήσει το μυαλό όταν πάρει μπρος και τον οργασμο όταν ερθει την κατάλληλη στιγμή.





Υ.Γ: Aren't we all lost in the sea?
Open the gates, will we flow like water?

Glory days

Να θυμηθώ, η αγάπη δεν είναι πολύχρωμη αλλά μπορείς να της δέσεις τα χέρια και τα μάτια κι εκείνη να στάζει, να θυμηθώ, τις ασημένιες κλωστές από σάλιο στο κορμί σου εκείνη τη νύχτα, να θυμηθώ, κάποτε θα φυτρώσει κάτι όμορφο από τους ήχους που βγάζεις νυσταγμένη, να θυμηθώ, είναι μερικά γράμματα που ποτέ δε θα τα πάρεις γιατί ποτέ δε θα βρω λέξεις να τα γράψω, να θυμηθώ, καμιά φορά ντρέπομαι για τις τρύπες στη καρδιά μου μα πως να με καταλάβεις  χωρίς να με γυρίσεις το μέσα έξω, να θυμηθώ, είναι ένα μέρος στο μυαλό μου που ξέχασαν να βομβαρδίσουν και το φυλάω για εσένα, να θυμηθώ, δεν είμαι χαλασμένος κι ας δείχνω συνέχεια προς τα εσένα, να θυμηθώ, απόψε που μας χτυπάει ηλεκτρισμός κάθε που φιλιόμαστε ας τυλίξουμε ότι πολυτιμότερο έχουμε σε κουβέρτες κι ας το φυλάξουμε, να θυμηθώ, όλο σκοντάφτω σε παράξενα πράγματα μέσα μου, αποικίες ολόκληρες από ανένδοτα αντίο, ξεκληρισμένες οικογένειες από πεσμένα φύλλα, χιλιάδες φωτογραφίες που έβγαλα με τα μάτια μου, να θυμηθώ όμως, να κρατήσω τα πιο παράξενα που θα βρω για εσένα.



Στο τέλος σκέφτηκα να μη μεγαλώσω άλλο αλλά μετά θυμήθηκα τι σου υποσχέθηκα, εντάξει λοιπόν, ετοιμάσου, θα βγούμε γυμνοί στην πιο ογκώδη λιακάδα που μπορείς να φανταστείς.

Το δέρμα το ανάποδο

Γυαλίζουν τα χείλη σου όταν πιεις νερό πριν ξαπλώσεις, τα μπλε σου νύχια φαίνονται μαύρα στο σκοτάδι, τρίζει το ξύλινο πάτωμα όπως πλησιάζεις, στην ανάσα σου μυρίζω τσάι και μια λαχτάρα να βγουν τα όνειρα αληθινά, άδικα χτυπούν τα πουλιά τα φτερά τους αφού από όλους τους αστερισμούς ξεχωρίζω μόνο τη μικρή άρκτο, πονάει ο ώμος μου γι' αυτό ξαπλώνω τελευταία από δεξιά, μη φοβάσαι κι ας μην έχουμε κανένα φως ανοιχτό, μπερδεμένες σκέψεις, δεν δίνω τριάντα ευρώ για ένα βιβλίο, δεν πλήρωσα το τηλέφωνο, δεν σου δίνω την αγάπη μου σωστά, δεν θέλω να φύγεις ούτε για μια νύχτα, ίσως έπρεπε να περιμένω να γεμίσει το δωμάτιο πεταλούδες πριν σε αγκαλιάσω, μα ποτέ δεν είναι αργά να παραδοθείς άνευ όρων, έτσι είναι ο ουρανός απόψε, τι να κάνουμε, δίχως αστέρια, δίχως τίποτα, δίχως καν πέτρες στις τσέπες του. Σταματάω. Τα σύννεφα δεν είναι από βαμβάκι, δεν μπορείς να ξαπλώσεις πάνω τους και όσο κι αν νοσταλγείς η λάμπα του δρόμου δεν είναι το φεγγάρι. Πριν κοιμηθώ έρχεται το φως του δρόμου σε λεπτές γραμμές, σιώπησαν τα μηχανάκια, με τυλίγουν τα μαλλιά σου, βυθίζομαι αργά, άργησα μα κατάλαβα, περισσεύω από παντού εκτός από μέσα σου, στέγνωσαν τα μάτια και τα  χείλη μου μα δεν κουνιέμαι από δίπλα σου, μου πήρε τόση ώρα να βολευτώ, δεν κουνιέμαι από δίπλα σου, μου πήρε τόσα χρόνια να σε βρω, όχι, δεν κουνιέμαι από δίπλα σου, ακούς;







Υ.Γ. Ναι, φυσικά μπορούμε να φοράμε καπέλα.

Αύγουστος ξανά

Πάμε μαζί να ξαναδείς

το φως του ήλιου τ' αλμυρό

ότι καλύτερο θα βρω

δυο λέξεις που άφησες για μένα

μάτια λιγάκι κουρασμένα

βρήκα νερό να δροσιστείς.

Anhedonia

Τεσσερις ανθρωποι, ο ενας περισσευει

ακαθοριστα τα βηματα που μας εφεραν κοντα

αορατες οι κλωστες που μας ενωνουν

γεμισε το στομα μου νερο και θελει το χερι μου να τρεξει

χαμηλα στην πλατη σου

ο ηλιος με καιει με μια καποια δυσπιστια και η θαλασσα

με τραβαει στο βυθο με επιφυλαξη

περισσεψε η υπομονη μου και εχω να δωσω και σε σενα

αλληγορικες οι καλημερες μου αυτο το καλοκαιρι

και σκυβω το κεφαλι σιωπηλα μπροστα 

στη μεγαλοπρεπεια της απουσιας σου

ατιθασοι οργασμοι, παραμελημενα εκατοστα στο σωμα μας

αχαρτογραφητες περιοχες στη καρδια μας

μια μελανια στο ποδι που δε θα μπορεις να θυμηθεις

το πρωι πως την απεκτησες

οπως δε μπορω να θυμηθω αποψε εγω

γιατι δακρυσα στον υπνο μου.

Το σεντονι επεσε με ενα θροισμα

ας ειναι λοιπον ελαφρια η σιωπη που μας σκεπαζει.

Ανάποδος σκύλος, ανάποδος σκύλος

Στην αρχή θα θυμάσαι τα πάντα καθαρά και θα κοιμάσαι δύσκολα, μα έπειτα θα έρθουν μέρες που το φως δε θα μπαίνει απλά δειλά από τις χαραμάδες. Να το θυμάσαι αυτό. Λίγα λεπτά σιωπής τώρα για όσους δάκρυζαν μια ζωή με πράγματα απλά, και όταν νύχτωσε πραγματικά είχε πια στραγγίξει η ψυχή τους. Νιώθω απόψε το λαιμό μου να γρατζουνάει. Θα φταίνε τα τσιγάρα ή οι φωνές. Για τα χείλη μου τα ξερά και τα νευρικά μου δάχτυλα δεν ξέρω τι φταίει. Οι άνδρες οι δειλοί και οι τολμηροί, οι ομόρρυθμοι, δεν έχει σημασία, πέρασαν όλοι. Οι γυναίκες που θύμιζαν θάλασσα όταν είχαν οργασμό και οι φίλοι με τα παράξενα ονόματα που ποτέ δεν είχα δε με συγχώρεσαν ακόμη. Είναι που νυχτώνει πια αργά και τα φρένα τσιρίζουν στις στροφές.  Μα πιο τρομακτικό απόψε κι από τη σιωπή σου είναι όλοι αυτοί που στέκονται απέναντι μας, με τα μαύρα καπέλα τους και τα λοξά τους χαμόγελα. Κι ας μην έχουν όλοι κεφάλια αλόγων, κι ας μη μας κοιτάζουν όλοι με τόση αγάπη. 

-

Έπειτα ήρθε η νύχτα και μας λεηλάτησε. Και δεν υπήρχε τίποτα απολύτως που θα μπορούσαμε να κάνουμε.

Sleepy eyes lazy moon

Έλα, βρες μου ένα φεγγάρι λευκό και μεγαλοπρεπές

η μεγάλη στρογγυλή ψυχή του να γυαλίζει στο λυκόφως

ακλόνητο στις απόψεις του, φοβισμένο, να τραβάει τα νερά 

προς το μέρος του όπως τραβάς εσύ εμένα όπως τραβάει η νύχτα 

τις σκέψεις όπως τραβάει η ζωή τα λάθη.

Lame excuse

Έχω να καθαρίσω το σπίτι δέκα μέρες. Κοιμάμαι βαθιά και ξυπνώ πολλές φορές διψώντας. Ονειρεύομαι ταξίδια ενώ στην καρδιά μου υπάρχουν ακόμα μέρη που δεν έχω επισκεφθεί. Ο καθένας μας ζητάει και παίρνει κάτι διαφορετικό από μια νύχτα, από ένα τσιγαρόχαρτο και από ένα ποτό. Τόση θλίψη με το ζόρι χωρούσε σε ένα βλέμμα. Στο τέλος ήθελα να σταθώ κι εγώ στην πόρτα και να καληνυχτίσω, αλλά δεν το έκανα. Εκείνο το βράδυ είχε πολύ υγρασία. Τα φυτά οργίαζαν, καταπράσινα. Πριν από τις λέξεις πως εξηγούσαμε τι μας πνίγει; Πες μου, όταν σε ξαναδώ, από τι να σε γνωρίσω πρώτα; Ξέρεις, με τυραννάει η ομορφιά του κόσμου. Για κάποιο λόγο με αποφεύγουν τα κουνούπια και τα όνειρα, και το νερό έχει μνήμη, ας λένε οι άνθρωποι ότι θέλουν. Πήρα το τρένο με τα γρατζουνισμένα παράθυρα. Δεν ξέρω που θα φτάσω, μα αυτός ο ήλιος κάτι μου θυμίζει. Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω την απέθαντη αγένεια και τα κόκαλα των παλιών πολυκατοικιών και τους ανθρώπους να κρύβουν τα μάτια τους. Με προσβάλλουν τα όνειρα μου για απεραντοσύνη κ η φτηνή μου πραγματικότητα. Η ζωή έχει το ύπουλο πλησίασμα της γάτας, τη γοητεία της κίνησης του φιδιού και τη γεύση ενός φιλιού που δεν το έδωσες όπως και όταν ήθελες. 

Το πρωί που ξύπνησα είχα δυο τρύπες στο πλευρό μου, σαν κάποιος να με πιρούνησε και να πήγε να με φάει. 

Plan B

Κάθισα δίπλα σε μια μαυροφορεμένη γυναίκα στο τρένο

το βλέμμα της περνούσε μέσα από τα κορμιά μπροστά της

μέσα από τα τζάμια μέσα από τους τοίχους των πολυκατοικιών

ο οδηγός μουρμούρισε κάτι ακατάλυπτο από τα μεγάφωνα

και ξαφνικά κατάλαβα

γιατι ήταν μαυροφορεμένη και γιατί ήταν γυναίκα.