Everything Under The Gun

Όταν σε ρωτήσουν ποιός, εμένα να δείξεις

2012-01-14T20:03:00.000+02:00

Κολλάνε καμια φορά οι ανελκυστήρες

έξω από το παράθυρό μου περιμένει ο κόσμος

πίσω από τα μάτια μου περιμένεις εσύ.

Σωρός οι έγνοιες και τ’ αποτσίγαρα και οι συγνώμες μπαγιάτεψαν

Αυτή την εποχή

περιφέρομαι στο σπίτι με έξι πόδια και με μια ουρά

Κολλάνε καμιά φορά οι ανελκυστήρες

και οι άνθρωποι κολλάνε

Μη ξεχάσεις πως έπινα τον καφέ μου σε παρακαλώ

ούτε πως γύριζα στον ύπνο μου το βράδυ

Οι συγνώμες που σου χρωστάω

με τραβούν στο σκοτεινό τους βυθό.

Χειμώνιασε, οι άνθρωποι βήχουν, τα λεωφορεία

κολλάνε στην κίνηση

τα τζάμια και τα μάτια θολώνουν.

Άσε με να μαζέψω τα κομμάτια μου και να φύγω.

Θα πατσίσουμε μια μέρα, θα δεις.

Όταν έρθει η ώρα

Εμάς τους αχάριστους μας πληρώνουν σε είδος.

2011-08-24T18:56:00.000+03:00

Όσοι θέλετε ελάτε... μπορεί να είναι απλά μια βόλτα και τίποτα παραπάνω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις (και ακόμα και να ήξερα δεν θα ήθελα να σας το χαλάσω)

http://beyondliterature.blogspot.com/

http://deadpixelclub.blogspot.com/

______________

2011-05-07T18:38:00.006+03:00

Αντίο, και ευχαριστώ για τα ψάρια.

Η συνέχεια αλλού... κάπως διαφορετικά.

b612a
Οκτώβριος 2007 - Μάιος 2011

Μονόδρομος

2011-03-03T20:38:00.003+02:00

Τα πράγματα με εκδικούνται για την ομορφιά σου θαμπώνοντας το μυαλό μου,

κάνοντας τα πλοία σου να κινούνται αργά.

Μαζεύοντας την αίγλη τους στο αριστερό σου στήθος,

χαρίζουν στα χρυσάνθεμα τη διάρκεια που τους αξίζει

αμβλύνοντας απλά τις γωνίες στα μάτια μου.

Αποθέματα με ανάλυση

2010-10-08T20:52:00.004+03:00

Η ερημιά ξεκινάει από μέσα μας
μου είπες

η βροχή από τις τύψεις μας ο άνεμος
από τα απλωμένα χέρια μας που
ψηλαφίζουν στο σκοτάδι να βρεθούν

πρώτα σαπίζουν τα φύλλα
ύστερα ασπρίζει το χώμα
έπειτα

τα άνθη γίνονται γλυκό του κουταλιού.

What_if_there_was_no_tomorrow

2010-05-24T20:41:00.004+03:00

Είσαι εσύ, η μοίρα και τα μακρόσυρτα βλέμματα που θα' θελα να βάλω σε μια σειρά στο κεφάλι μου, είναι κι ο κόσμος που θολώνει μέρα μεσημέρι στη Νίκης, με μια αίσθηση δίψας για φως και θάλασσα που δεν παύει με τίποτα.

Είναι ο κόσμος όλος σε μια φωτογραφία. Όλα αυτά που κάποτε ήταν αληθινά, όλοι αυτοί που κάποτε ήμασταν εμείς - όχι, πλέον υπάρχει μόνο το σήμερα και τα σημάδια που αφήνω στο γραφείο τώρα, ο καπνός και ο βήχας, τα κοχύλια που μάζευε η μητέρα μου από τις βόλτες στη θάλασσα και η πίσσα από τα καΐκια στα βότσαλα της παραλίας.

Είναι που ζω κι εγώ με την ελπίδα να ανοίξει μια μέρα ο ουρανός και να βρέξει ανθρώπους. Καινούργιους. Από τα παλιά όμως, όπως τους θυμάμαι εγώ.

Με σακάκια φθαρμένα στους αγκώνες και με λουλούδια σε τενεκέδες από λάδι, στην αυλή.

Ευγνωμοσύνη

2010-02-19T17:54:00.006+02:00

Ονειρεύομαι την πτώση των φύλλων
το αιώνιο βασίλειο της αμφιβολίας
αγκίστρια στην άκρη της καρδιάς
ποιητές με σκισμένα παλτά
άνθρωποι με κουρελιασμένες συνειδήσεις
πώς γέμισαν έτσι οι δρόμοι σκουπίδια
τα σκυλιά μυρίζουν την αποσύνθεση των συναισθημάτων
η στροφή στη σκάλα ανάμεσα πρώτο όροφο και δεύτερο
το μελάνι στα δάχτυλα

η μαύρη πανσέληνος των ματιών σου
ο γυμνός σου ώμος όταν γλιστράει η τιράντα
αλιγάτορες σε έναν νότο γεμάτο βαμβάκι
επιβήτορες με πληγωμένο εγωισμό
εραστές δίχως αύριο
παρθένες δίχως αιδοίο
πες μου πώς γίνεται να φυσάει χωρίς παράθυρα
πώς ταιριάζουν έτσι οι σκιές με τα σώματα
πού να σβήσω το τσιγάρο μου τώρα που έχασα το πλοίο
έτσι όπως ανατριχιάζει το νερό το χειμώνα
έτσι όπως ονειρεύεσαι το ίδιο όνειρο ξανά και ξανά
έτσι όπως έρχεται ο πόνος σε κύματα
μετά από μια γροθιά στον τοίχο
λυπήσου με, πάρε με μαζί σου,
να πνιγώ στο παγωμένο, στο υπόγειο,
στο σκοτεινό ποτάμι των στεναγμών σου.

Το ημερολόγιο των μικρών τραυμάτων

2009-08-08T18:02:00.005+03:00

Μεσημέρι και τα πλήθη των ανθρώπων βουίζουν ασταμάτητα,
καλοντυμένοι, υπάκουοι, φλύαροι, μη καπνίζοντες, πού είναι η έξοδος,
τράπεζες συναισθημάτων, ζωές ανασφαλείς να γλιστρούν στο πεζοδρόμιο,
η ζωή μας ένα διήγημα που δεν έγραψε ακόμα η Υοκο Ogawa,
δεν καταλαβαίνουμε τα καινούργια τραγούδια και κάθε απομίμηση ευτυχίας

μας αρρωσταίνει.

Βολικοί άνθρωποι, λιγομίλητοι, δεν λέμε όχι μα σπάνια λέμε και ναι,
ήπιαμε τα ποτά μας, αγαπήσαμε και μας αγάπησαν, βγάλαμε φωτογραφίες και αφήσαμε μερικά χαρτιά με λέξεις κακογραμμένες, εξακολουθούμε να ξαφνιαζόμαστε από την απρόσμενη ομορφιά και να μπερδεύουμε τα λόγια μας, προσπαθήσαμε να μεγαλώσουμε αλλά δεν τα καταφέραμε, αγαπήσαμε τη βροχή

μα μισήσαμε τις ομπρέλλες, ξεχάσαμε ανοιχτά τα φώτα στη ψυχή μας

και πριν το καταλάβουμε, έφτασε κιόλας Κυριακή απόγευμα

μιας άλλης ζωής. Της επόμενης διαθέσιμης.

Το δαχτυλίδι

2009-07-09T10:05:00.007+03:00

Η παιδική μας ηλικία

είναι το δωμάτιο που στεγνώνουν οι στεναγμοί στον ήλιο

και εσείς ρολόγια, δείξτε για μια φορά το χρόνο

με το δικό μου τρόπο.

Εκεί που μπλέκονται τα πρωινά μου όνειρα με τα μαλλιά σου

στην πτώση μου

θέλω να κρατηθώ από το μόνο σταθερό σημείο που γνωρίζω

την αλμυρή κοιλάδα του λαιμού σου.

. . .

2009-04-18T09:31:00.002+03:00

Εγώ να σε γνωρίσω ήθελα. Να ταξιδέψω μαζί σου μέχρι τη γωνιά του δρόμου ή μέχρι την άκρη του κόσμου. Να μοιραστώ μαζί σου όλα όσα δεν καταλαβαίνω, να χαθούμε ένα ανοιξιάτικο μεσημέρι στο πλήθος και κανείς να μην ξανακούσει για εμάς. Να είμαι δίπλα σου, να μου λες ότι δεν πειράζει που περνούν οι μέρες της χαράς γιατί ξέρεις ότι μπορούμε να φτιάξουμε εύκολα κι άλλες.

Δεν θέλω γιορτές και φασαρία και πλήθη. Θέλω ένα κομμάτι ουρανό γαλάζιο να πονέσουν τα μάτια μου από την ομορφιά. Ένα βράχο να κοιτώ τη θάλασσα από ψηλά και τα πλοία να περνούν και να σκέφτομαι ταξίδια. Θέλω όλα να αποκτήσουν σημασία άλλη από αυτή που τους δόθηκε, θέλω χαμόγελα και ανθρώπους ψηλούς μέσα στον ύπνο τους, δέντρα πράσινα και κόκκινα και μωβ και φύλλα κάτω από τα πόδια μου. Ένα τσιγάρο και τη φωτιά σου, ένα δρόμο να με βγάζει σε σένα, μια κουβέρτα να με σκεπάζει όταν δεν είσαι εδώ και ένα χρησμό να ερμηνεύσω αυτά που έζησα.

Όπως το φανελάκι πάνω μας το καλοκαίρι. Κολλάει το μυαλό μου σε σένα. Όπως τα πεθαμένα κοχύλια στην άμμο και όπως τα παλιά τραγούδια. Όλα τώρα έχουν άλλο νόημα. Όπως οι όμορφες ζωές που μόνο οι απελπισμένοι ή οι ερωτευμένοι μπορούν να ζήσουν. Έτσι κι η δική μας.

Mad world

2009-04-13T19:49:00.002+03:00

All around me are familiar faces

Worn out places, worn out faces

Bright and early for their daily races

Going nowhere, going nowhere

Their tears are filling up their glasses

No expression, no expression

Hide my head I want to drown my sorrow

No tomorrow, no tomorrow

And I find it kinda funny

I find it kinda sad

The dreams in which I'm dying

Are the best I've ever had

I find it hard to tell you

I find it hard to take

When people run in circles

It's a very, very mad world mad world

Children waiting for the day they feel good

Happy Birthday, Happy Birthday

And I feel the way that every child should

Sit and listen, sit and listen

Went to school and I was very nervous

No one knew me, no one knew me

Hello teacher tell me what's my lesson

Look right through me, look right through me

And I find it kinda funny

I find it kinda sad

The dreams in which I'm dying

Are the best I've ever had

I find it hard to tell you

I find it hard to take

When people run in circles

It's a very, very mad world ... mad world

Enlarging your world

Mad world

...

Σκεπτομορφές

2009-03-28T11:29:00.002+02:00

Όταν βραδιάζει οι δρόμοι στην Αθήνα γίνονται κίτρινοι. Οι άνθρωποι με τα χέρια στις τσέπες αδειάζουν το μυαλό τους από σκέψεις και το γεμίζουν αλκοόλ. Ανάβουν το ένα τσιγάρο μετά το άλλο γιατί δεν ξέρουν τι να κάνουν πια με τα χείλη και τα δάχτυλά τους. Στο δρόμο, ηλεκτρισμός στα σύρματα, από το ένα σπίτι στο άλλο. Από το ένα κορμί στο άλλο. Παρκαρισμένα αυτοκίνητα, παρκαρισμένες ζωές, μη με ξεχνάς, δεν σε ξεχνώ – αυτό είναι το πρόβλημα μου έτσι κι αλλιώς.

Πίσω στη Σαντορίνη. Χειμώνας στην έρημη Οία. Καφές με τρεις ζάχαρες, ζωή σκέτη. Τσιγάρα με φίλτρο, στριφτά. Ρακόμελα στην Άνω Γωνιά, φέτα ψητή με μέλι και σουσάμι. Σκεπτομορφές. Ο εξηντάρης με το βαμμένο μαλλί να κοιτάζει τις κοπέλες που συνοδεύει να κάνουν παιχνίδι. Και να χαμογελάει. Να μας σφίγει το χέρι. Όλο το βράδυ να μην έχει βγάλει το παλτό του. Και το γαμημένο το χαμόγελο να μη φεύγει από τα χείλη του. Ο κολλητός μου θα γίνει μπαμπάς. Κι εγώ. Ακόμα μεγαλώνω εμένα. Δύσκολο παιδί. Κλειστό, λιγομίλητο.

Αθήνα. Ρόμβης και Περικλέους. Ένα μπαρ που σερβίρει ο Τζεφ Μπρίτζες, ένας πεζόδρομος δίπλα στη λεωφόρο, μια στιγμή σε παύση δίπλα στη ζωή μας. Μια καμπάνα μας βγάζει από αυτό το παράλληλο σύμπαν. Όπως μπορεί ο καθένας συνεχίζει. Κάπου μακριά, οι ήχοι της πόλης και η βροχή που σβήνει στις στέγες των σπιτιών. Κάπου ακόμα πιο μακριά, εσύ.

Ιντερλούδιο στην Ευριπίδου. Ένας τύπος πλησιάζει. ‘’Μια γραμμή κόκα πήρα, μόνο μία. Έχω καιρό να πάρω και με πείραξε. Πληρώθηκα από τη δουλειά και πήγα και αγόρασα. Πατέρααααα. Φωνάζω σε ξένους στο δρόμο, περπατάω σχεδόν στα τέσσερα. Γιατί έκανες την εγχείρηση; (πάμε να φύγουμε από εδώ) Δεν είμαι καλά. Δεν ήθελα να πάρω, αλλά πήρα. Μια γραμμή μόνο. Πατέρααααααααααα. ΠΑΤΕΡΑ. (συγνώμη που δεν έγινα ο γιος που ονειρεύτηκες) ‘’

Όταν βραδιάζει οι δρόμοι στην Αθήνα γίνονται κίτρινοι. Ταξί περιμένουν στην πλατεία. Άνθρωποι περιμένουν μια ολόκληρη ζωή. Τασάκια γεμίζουν, ποτήρια αδειάζουν. Και το χειρότερο απ’όλα. Η Νίκη είχε τόοοσο δίκιο. Spanking the poor dog’s ass, ‘’έχεις τίποτα να πιούμε;’’, και τι έγραφε η κονκάρδα; η απάντηση ήταν εκεί. (all the world needs is chocolate, multiple orgasms and peace). Ίσως όχι με αυτή τη σειρά.

4:27

2009-03-20T02:01:00.005+02:00

Κλείσε τα μάτια και ρίξε το κεφάλι σου πίσω, είχες τα πιο όμορφα μαλλιά που έχω δει ποτέ πάνω σε μαξιλάρι, κανένας δρόμος δε σε χωρά και κανένας ποτέ δεν σε έβγαλε πουθενά, το λεωφορείο που έρχεται είναι το σινιάλο για τις μέρες που χάσαμε, τα δέντρα που ασφυκτιούν στα πεζοδρόμια,το σπέρμα που στεγνώνει στα σεντόνια, τα φιλιά που σάπισαν περιμένοντας τα χείλη να συναντηθούν, η ρωγμή στον καθρέφτη και στα μάτια μας, μου λείπεις, κι εμένα μου λείπω

Που είναι οι φίλοι απόψε που η βροχή κράτησε τόσο πολύ, που είναι ένα εισιτήριο για παντού, να μη λήγει ποτέ, ένα μπουκάλι με μαύρο γάλα, μια απόδειξη για τα χρόνια που ξόδεψα, μια γυάλα με χρυσόψαρα ή έστω, μια μνήμη τριών δευτερολέπτων

Να φορέσεις το μπλε σου φόρεμα και να έρθεις να κατεβούμε μαζί τα σκαλιά, προς την παραλία με τη μαύρη άμμο και τα αλμυρά όνειρα, δεν έχω όνομα να σου δώσω απόψε κι η ψυχή μου πιάστηκε από ένα τραγούδι, δε θα με καταλάβαινε κανείς αν δεν υπήρχες εσύ, δεν θα έβγαζε νόημα η ζωή χωρίς την πικρή γεύση των ονείρων κάθε πρωί στο στόμα μας, όπως δεν θα έβγάζε νόημα το χάραμα δίχως αυτό το μπλε φως της νοσταλγίας.

Βία στη βία του έρωτα.

Have you ever seen the rain...

2009-03-17T18:53:00.001+02:00

...coming down on a sunny day?

http://www.youtube.com/watch?v=TS9_ipu9GKw

Over saturation

2009-03-13T13:17:00.002+02:00

Τι ήρθατε εδώ να δείτε απόψε;

Παραμύθια κι αλήθειες λέω, ναι, είμαι κι εγώ σχεδόν σαν κι εσάς.

Πονάω κι εγώ, έχω τις καλές μου στιγμές και τις όχι και τόσο καλές και τις χάλια και τις μαγικές.

Είμαι τέρας και δαγκώνω, είμαι άνθρωπος και ματώνω αν με κόψεις.

Από όλα όσα έχασα, μου λείπει ο εαυτός μου ο παιδικός.

Και ο πιο δυστυχισμένος είναι αυτός που δεν μπορεί να εκφραστεί.

Λειβαδίτη, Σαχτούρη, Rimbau, ΆνΝα, Ασλάνογλου, ΜαρίαΠουΔεΣεΛένεΜαρία, Ελύτη, Καψάλη, Enki Bilal, κάπου στη διαδρομή δανείστηκα το ύφος σας για να μιλήσω.

Portsmouth. Southampton. Malaga. Bay of Biscay. Gibraltar. Ingolstadt. Hamburg. Buxtehude. Cagliari. Messina. Σέρρες. Κιλκίς. Θεσσαλονίκη. Σύρος. Ύδρα. Αίγινα. Ναύπλιο. Λεωνίδιο. Δελφοί. Άμφισσα. Πάρος. Αντίπαρος. Σάμος. Αθήνα. Πειραιάς. Σπέτσες. Μαντούδι. Χαλκίδα. Προκόπι. Άγιος Κωνσταντίνος. Πάτρα. Χαλκιδική. Ουρανούπολη. Άγιον Όρος. Άρτα. Σαλαμίνα. Πόρος. Σαντορίνη. Πύλος. Βόλος. Ρόδος. Χιλιαδού. Βέροια.

Βιβή, Ελευθερία, Βίκυ, Άννα, Χαρά, Ντίνα, Ιλένια, Χρυσάνθη, Μαριάνθη, Κατερίνα, Κωνσταντίνα, Αλεξάνδρα, Μαρία, Λίνα, Άντζη, Ιωάννα. Δεν μου χρωστάτε και δε σας χρωστώ τίποτα. Ίσως να σας χρωστάω μια συγνώμη, αλλά αν την έλεγα θα σήμαινε ότι μετανιώνω και αυτό δεν είναι αλήθεια.

Έφτασα μακριά, μόνος, με φίλους, με φίλες, με ερωμένες, με τον γάτο μου, με τον αδερφό μου, με άγνωστους που μοιραστήκαμε ίδια βαγόνια και ίδια κτελ, τις ίδιες εθνικες και τα ίδια καράβια, τα ίδια αεροδρόμια.

Παραμύθια κι αλήθειες λέω, ναι.

Δεν έμαθα τίποτα, δεν κράτησα κάτι παρά μόνο στίχους φωτογραφίες και μουσικές, ξεχνάω τα σημαντικά και θυμάμαι λεπτομέρειες, δεν μετάνιωσα, έφυγα και γύρισα ξανά. Χάθηκα και ξαναβρήκα το δρόμο.

Κι από όλα όσα είδα, περισσότερο μου άρεσες εσύ.

Κι από όλα όσα έχασα, μου λείπει ο εαυτός μου.

Ναι, είμαι κι εγώ σχεδόν σαν κι εσάς.

5.19

2009-02-28T18:45:00.001+02:00

''Όλη τη νύχτα πάλεψαν απεγνωσμένα να σωθούν απ’ τον εαυτό τους,
δαγκώθηκαν, στα νύχια τους μείναν κομμάτια δέρμα, γδαρθήκανε
σαν δυο ανυπεράσπιστοι εχθροί, σε μια στιγμή, αλλόφρονες, ματωμένοι,
βγάλανε μια κραυγή,
σαν ναυαγοί, που, λίγο πριν ξεψυχήσουν, θαρρούν πως βλέπουν φώτα,
κάπου μακριά.
Κι όταν ξημέρωσε, τα σώματά τους σα δυο μεγάλα ψαροκόκκαλα
ξεβρασμένα στην όχθη ενός καινούργιου μάταιου πρωινού.''

Έρωτας (απόσπασμα)

Τάσος Λειβαδίτης

Σημειώσεις σε μια χαρτοπετσέτα στο The Bad Karma Cafe

2009-01-29T11:30:00.003+02:00

Σήμερα θα γράψω κάτι χαρούμενο. Κάτι χαρούμενο. Κι ας μην ενδιαφέρει κανέναν. Ούτε εμένα. Σημασία έχει να γράψω κάτι χαρουμενο. Ποτέ κανείς δεν διαβάζει αυτά που γράφονται γι' αυτόν. Κι αν τα διαβάσει σπάνια τα καταλαβαίνει. Κι αν τα καταλάβει, ποτέ δεν κάνει κάτι γι' αυτό. Οπότε θα γράψω κάτι χαρούμενο για την πάρτη μου.

Το δουλεύω ακόμα.

Ξυπνάω και θέλω να κοιμηθώ κι άλλο. Ξαπλώνω και δεν κλείνει το μάτι. Φτιάχνω καφέ και απομένω να τον κοιτάζω. Μαγειρεύω και μετά τα πετάω. Αγοράζω ένα βιβλίο, ένα δίσκο, και μαζεύουν σκόνη. Όταν ανοίγω την τηλεόραση, αλλάζω συνέχεια κανάλια. Ξεκινάω να πω κάτι σημαντικό και καταλήγω να πω μαλακίες, όπως για παράδειγμα τώρα. Τι ανάποδος άνθρωπος.

Όταν λέω μαλακίες με προσέχουν περισσότερο οι άνθρωποι. Το ίδιο και όταν φωναζω. Όταν μιλάω χαμηλόφωνα κανείς δεν δίνει σημασία. Δεν προσέχουμε κάποιον παρά μόνο όταν φτάσει στα άκρα. Ένας φίλος μου είπε χθες - θέλω να κλάψω και δεν μπορώ. Κι εγώ σκέφτηκα ότι κάπως έτσι είναι να φτάνεις στα άκρα. Να μαζεύεις δάκρυα και κάποια στιγμή να κλαις ή να πνίγεσαι. Είναι και τα δύο λυτρωτικά.

Αυτό το κείμενο δεν είναι για σας. Δεν είναι για μένα. Είναι περισσότερο για τα άπλυτα πιάτα στην κουζίνα μου. Για τα ρούχα μου στο πάτωμα. Για τα καλώδια που έχουν γεμίσει το σπίτι. Για το γάτο μου που με κουτουλάει για να μου δείξει ότι μ' αγαπάει. Είναι για τους φίλους που βολεύτηκαν και φοβάμαι πια να τους μιλήσω όπως τους μιλούσα παλιά. Είναι για τους φίλους που δεν βολεύτηκαν και παραμένουν ρεμάλια σαν κι εμένα, αλλά έχω να τους δω καιρό και κάθε μέρα που περνάει είναι και πιο δύσκολο να σηκώσω το τηλέφωνο. Είναι για τους φίλους που κάποτε ήταν φίλοι αλλά πλέον δεν είναι, γιατί τους συναντώ και απλά κουνάμε το κεφάλι - δεν κάνουν έτσι οι φίλοι, σωστά; (ή μήπως έτσι κάνουν). Είναι για όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά χωρίς κανένα λόγο. Είναι γιατί δεν αντέχω να βλέπω όσα έχω γράψει πιο παλιά για πολύ καιρό.

Είναι τα φώτα που μας κρύβουν πιο καλά. Είναι ανάμεσα σε ανθρώπους που αισθανόμαστε πιο μόνοι. Είναι που χαμογελάμε για να δείξουμε πόσο απελπισμένοι είμαστε. Είναι που πηδιόμαστε σαν ζώα γιατί φοβόμαστε να κάνουμε έρωτα. Είναι η σιωπή που φοβόμαστε γι' αυτό γεμίζουμε το χώρο φωνές, γέλια, μουσική. Είναι που δεν εκτιμούμε κάτι παρά μόνο όταν το χάσουμε. Είναι που κάποιες φορές νομίζεις ότι χαιδεύεις ένα σώμα αλλά είναι η μοναξιά που αγγίζεις γιατί είναι ψηλαφιστή. Είναι η μύτη μας που ανοίγει για να φεύγει το τρελό το αίμα.

Είναι όλα αυτά τα σκουπίδια που γράφω. Γιατί απλά είναι ευκολότερο να γράφεις για κάτι.

Αντί να το κάνεις.

Υ.Γ. Μόνο Για Σένα: Συγχώρα με που μερικές φορές χάνομαι. Δεν είναι πως σε ξεχνώ. Είναι που θυμάμαι. Πως πρέπει κι εγώ να ζήσω για λίγο. Κάπως.

Little Death Sequence

2008-12-21T18:24:00.010+02:00

Με επηρεάζεις. Με επηρεάζεις πολύ. Περνούν οι κινήσεις σου, οι αντιδράσεις σου στο υποσυνείδητό μου και δεν το καταλαβαίνω εγκαίρως. Κάθε μέρα σε ερωτεύομαι περισσότερο. Θέλω να ξέρω ποιό είναι το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν ξυπνάς. Θέλω να ξέρω τι σκέφτεσαι και πώς νιώθεις όταν τελειώνεις. Τι νιώθεις όταν σε αγγίζει κάποιος; Αγάπη. Λέξη καραμέλα. Πάντοτε, ποτέ, λέξεις καραμέλες. Τις ακουμπάς στη γλώσσα σου, στριφογυρίζουν στο στόμα και μετά από λίγο λιώνουν. Μένουν τα συναισθήματα, οι αναμνήσεις, τα αγγίγματα, αυτά που δεν έγιναν και αυτά που θα γίνουν να σε φέρνουν κοντά.

Πίστεψε με. Δεν με πιστεύεις. Παγιδευμένοι στον μικρόκοσμό μας, μόλις που βλέπουμε λίγο μακρύτερα από τη μύτη μας. Πίστεψε κάθε μου λέξη. Για λίγο, έτσι γι’ αλλαγή. Όταν πονάω δεν λέω ψέμματα. Μάλωσε μαζί μου. Δες με πραγματικά όπως είμαι. Θύμωσε μαζί μου, μέχρι να κοκκινίσουν τα αυτιά σου και οι ρίζες των μαλλιών σου.

Έλα μαζί μου στο κρύο για ένα τσιγάρο. Εσύ θα φοράς το παλτό σου και θα κρυώνεις ακόμα αλλά δεν θα το λες και εγώ θα κρυώνω αλλά δεν θα με νοιάζει. Για πέντε λεπτά, να μη χτυπάει κανένα τηλέφωνο. Να μας κοιτάει ο κόσμος και μετά να μας ξεχνάει. Να μη μας ζητήσει κανείς και να μη ζητήσουμε κανέναν άλλο. Δεν θέλω κανέναν άλλο πια. Μόνο εσένα και εμένα. Μόνο εσένα και εμένα.

Θέλω να σε δω γυμνή και να μη σε αγγίζω για ώρα. Μόνο να σε κοιτάω. Μετά να με φιλήσεις μέχρι να λιώσουν τα χείλια μας. Να γίνουμε κάτικαινούργιο. Έχεις δει ποτέ χείλια να λιώνουν; Ανθρώπους μήπως; Καρδιές που λιώνουν σαν το χιόνι ένα κρύο πρωινό του Φλεβάρη; Μπορούν να λιώσουν οι καρδίες μας ξέρεις, να φτιάξουν κι αυτές κάτικαινούργιο. Κάτιόμορφο. Όχι δικό σου και δικό μου, κάτιδικόμας. Κάτιχωρίςαλλά ή ίσως κάτιαληθινό.

Θα μπορούσα να σε ξεχωρίσω ανάμεσα σε ένα πλήθος διαφορετικών ανθρώπων. Να σε βρω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο μόνο από τη μυρωδιά σου. Στο κενό διάστημα ανάμεσα στις μέρες και τις νύχτες μου μακριά σου, μόνο από τον τρόπο που χαμηλώνεις το βλέμμα – από το ελαφρύ τρέμουλο του χεριού σου.

Εκείνο το μοναδικό βράδυ που ο έρωτας ήταν ψηλαφιστός, ξεγέλασα τους δαίμονές μου και σε πλησίασα όσο πιο κοντά μπορούσα. Θέλω να με καταλάβεις. Προσπάθησε να με καταλάβεις. Είμαι κουρασμένος, νυστάζω και κρυώνω. Γίνε απόψε κάτι ψηλαφιστό. Απόψε που φοβάμαι, ένα ζεστό σώμα δίπλα μου. Άγγιξέ με, δάγκωσε, χάραξέ με. Αρκεί να είσαι εδώ.

Πες μου την πιο κρυφή σου φαντασίωση. Τι σε ερεθίζει περισσότερο. Πες μου τι σκέφτεσαι το βράδυ πριν κλείσεις τα μάτια σου. Όταν βρίσκεσαι ανάμεσα σε εκατοντάδες ξένους και σε σπρώχνουν, τι θα ήθελες να είσαι; Πες μου πως φαντάζεσαι τα σπίτι σου και τι όνομα θέλεις να έχει η κόρη που θα κάνεις.

Την δική μου κόρη θα την λένε Νοσταλγία.

Ψ υ χ ο γ ε ω γ ρ α φ ί α

2008-12-19T11:49:00.004+02:00

Αν έρθεις να με βρεις το βράδυ
να αφήσεις κάτι δικό σου πριν φύγεις
κάτω από τα σκεπάσματα οι θεοί δεν δείχνουν και τόση κατανόηση
και εγώ θα χρειαστώ κάτι παραπάνω για να βγάλω τη νύχτα απόψε
η πόλη είναι γεμάτη ανθρώπους αλλά κανένας δεν είναι εσύ
όσα δεν είπαμε και όσα δεν κάναμε τα νιώθω κάτω από το δέρμα μου
όσα συμβαίνουν εδώ, λίγο πιο κάτω ή μέσα μας
οι συγνώμες είναι για όσους μετανιώνουν
τα λάθη στις γιορτές είναι κάπως διαφορετικά
τα πάντα στο δωμάτιο είναι κίτρινα και το τελευταίο τσιγάρο δεν ανάβει
και τα παιδιά, όσο και να τα φοβίζεις, κάποια στιγμή μεγαλώνουν.

Human Soul Canvas

2008-12-01T14:34:00.004+02:00

Οι Κυριακές τα μεσημέρια έχουν μια γεύση δηλητήριο, με τον πατέρα να μιλάει για ταξίδια εξωτικά και τη μητέρα να πλένει τα πιάτα αμίλητη, όλο το σπίτι να μυρίζει φαγητό και στο τζάκι να καίγονται οι άλλες ζωές, οι παράφορες, που δεν τολμήσαμε να ζήσουμε. Τηλέφωνα σε συγγενείς, ναι, η θεία πάει λίγο καλύτερα, να τον χαίρεστε, να σας ζήσει, τα δώρα, το γλυκό της μητέρας και η αγάπη στα μάτια της.

Τα απογεύματα της Κυριακής με το φως του ήλιου να τα δείχνει όλα σαν ταινία, με τους οδηγούς βαριεστημένα να περιμένουν στο φανάρι, στο ράδιο το σωστό τραγούδι τη λάθος ώρα και πριν στρίψεις την τελευταιά στροφή για το σπίτι, προλαβαίνεις να ανάψεις ένα ακόμη τσιγάρο.

Οι φίλοι οι παλιοί αλλά όχι οι παιδικοί που μεγάλωσαν κι αυτοί, πλέον μιλάνε για δουλειές και αυτοκίνητα και για καινούργια αφεντικά, εσύ στρίβεις το τσιγάρο σου και γνέφεις ναι με το κεφάλι όταν σε ρωτούν αν θέλεις δεύτερο ποτό.

Η θήκη σκίστηκε, τα σπίρτα σου τελειώνουν, τα παλιά τραγούδια ακούγονται ξανά αλλά μόλις που τα προσέχουν κι εκείνη δεν είναι εκεί, εκείνη είναι το φιλί που δεν έδωσες όταν έπρεπε, το ναι που δεν είπες όταν το ήθελες, το μείνε που σου είπε κι εσύ δεν το δέχτηκες, από καλοσύνη, από σεβασμό, από μαλακία, από έρωτα βαρύ, πηχτό σαν αίμα που μαζεύεται δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, πνιγμένο στα δάκρυα.

Χριστούγεννα ξανά. Στην ίδια πόλη. Είμαστε άλλοι, ζούμε άλλων ανθρώπων τις ζωές, ένα παιχνίδι είναι όλα αυτά, δεν μας νοιάζει να πεθάνουμε, γιατί οι πραγματικοί μας εαυτοί ξεχάστηκαν ένα κρύο βράδυ σε κάποιο ήσυχο δωμάτιο νοσοκομείου
μερικά εκατομμύρια χρόνια πριν
αμέτρητα χιλιόμετρα μακριά.

Στέρεο Νόβα

2008-11-18T12:07:00.002+02:00

Ναι, είναι αλήθεια.

Οι Στέρεο Νόβα μαζί, live, για μία και μοναδική τελευταία φορά, σε έναν soon-to-be-announced χώρο, στις 5/12/08, για τα γενέθλια της Lifo.

BE THERE

Red Scar On A Beautiful Face

2008-11-08T15:44:00.004+02:00

''Αν μια μέρα νιώθεις άχρηστος

και κατατεθλιμένος

θυμήσου

κάποτε

ότι ήσουν το πιο γρήγορο σπερματοζωάριο

ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλα''

-Σταμάτης Κραουνάκης

13%vol

2008-10-20T14:16:00.005+03:00

Δεν είναι ουρανός αυτό που μας σκεπάζει
αυτό εδώ, δεν είναι το σπίτι μου
σπανίζουν οι άνθρωποι
τα όνειρά μας πιάνονται σε ηλεκτροφόρα σύρματα
Οι φίλοι κρατούν τις αποστάσεις
αυτή η πόλη με στενεύει στο λαιμό σα θηλιά
σπανίζουν οι άνθρωποι σου λέω
λέξη να μη πεις, σε καταλαβαίνω,
μόνο θυμήσου πως σε αγάπησα,
και πως μια μέρα θα πιάσει μια βροχή
παντοτινή.

Lux Aeterna

2008-10-13T10:35:00.004+03:00

''Συναντηθήκαμε αργά το απόγευμα κάπου προς τον παλιό σταθμό.

Φυσούσε από το πρωί κι η θάλασσα ήταν

έρημη στα καφενεία και στα τραμ της αφετηρίας
Κοιτούσα τα χέρια του που έσφιγγαν ήρεμα, με κρυφή συγκατάθεση,

τα δικά μου. Μες στο σακίδιο ήταν όλος ο κόσμος του - πουλόβερ,

βιβλία, γράμματα... Επρεπε να 'ρχονταν τα πράγματα αλλιώς,

μα το θελήσαμε τάχα
Αχρωμο φως, μια Κυριακή φθινοπωριάτικη, καμιά ελπίδα.

Μικρά ταξίδια στις ακτές, όλα χαλάσανε. Θεέ μου,τόση ερημιά
Εβρεχε στην επιστροφή και ο αυτοκινητόδρομος γέμισε

φωτεινά σήματα, πικρά ολομόναχα φώτα''

Νίκος Αλέξης Ασλάνογλου - Αποχαιρετισμός

Σελήνη Τεσσάρων Ημερών

2008-09-19T16:02:00.003+03:00

''Αὐτὸ τὸ δισκίο,

τὸ ἀκουμπισμένο στὸ μαῦρο ἀτμοσφαιρικὸ τραπέζι,

ποὺ τὸ περνᾷς κι ἐσύ, ὅπως κι οἱ ἄλλοι, γιὰ φεγγάρι,

ἄσ᾿ το, δὲν εἶναι φεγγάρι.

Εἶναι τὸ βραδινό μου χάπι

τὸ ψυχοτρόπο.''

Κική Δημουλά - Γη των απουσιών

Ένα για το δρόμο

2008-08-31T13:51:00.008+03:00

Γυρίζεις ξανά στα μέρη που σε μεγάλωσαν

ερείπια των παιδικών σου χρόνων και της συνείδησής σου

όλοι οι δρόμοι οδηγούν εκεί, στα κόκκινα απογεύματα

στις μπάλες και στα παιδικά παιχνίδια,

δύσκολοι οι αποχαιρετισμοί, δεν βοηθούν,

άλλαξες

και γεμάτος πληγές στέκεις ξένος ανάμεσα σε ξένους.

Ο δύσκολος θάνατος, αυτός που έρχεται λίγο λίγο,

σε δόσεις χαμόγελων που χάνονται, σε χάδια

που φθείρονται, σε απογεύματα που ο ήλιος

τρεμοπαίζει στις άκρες των δαχτύλων σου, ώρες κόκκινες

που γίνεσαι διάφανος, να αφήσεις να περάσει από μέσα σου

λίγη από την ομορφιά του κόσμου.

Να ψάξεις να το βρεις, να ψάξεις να τη βρεις

να ψάξεις να σε βρεις

που, σε ποιό λιμάνι παράπεσαν τα χρόνια σου

και ποιός τα βρήκε να στα δώσει πίσω.

Το πρόσωπο σου φάνηκε για μια στιγμή

μάσκα σε γλέντι μεθυσμένων ψυχών

τα καλοκαίρια μίκρυναν και έχασαν το χρώμα τους

όλες οι βροχές του κόσμου δεν σε ξεπλένουν για όσα έκανες

και όσα θα κάνεις

τα ακούς ήδη στο πεζοδρόμιο να πλησιάζουν.

Ξημερώνει βιαστικά και άκομψα.

Οι καιροί ήταν πάντα οι ίδιοι Θοδωρή, ακούς;

Εμείς γινόμαστε πιο δύσκολοι.

Ο άνθρωπος που όλοι θα ήθελαν να είσαι

φοράει το μαύρο του αδιάβροχο, σε κοιτάζει πίσω

από το παράθυρο και πριν σε αφήσει για πάντα

στρίβει ένα για το δρόμο.

Ορίζοντας Γεγονότων

2008-08-15T01:40:00.002+03:00

''But I don't want to go among mad people'', Alice remarked.

''Oh, you can't help that'', said the Cat: ''we are all mad here. I'm mad. You're mad.''

''How do you know I'm mad?'' said Alice.

''You must be'', said the Cat, ''or you wouldn't have come here.''

-Alice's Adventures In Wonderland

Chapter VI, Pig and Pepper

Western Hysteria Hotel

2008-07-20T17:17:00.004+03:00

Άφησα το σώμα μου δανεικό και ξεσκέπαστο

τα χρόνια πέρασαν έτσι, με μιαν ανάσα καυτή καλοκαιρινή

ήπια όσο περισσότερο μπορούσα και το κρασί

σώθηκε

μέτρησα τις ώρες σε σπασμούς μέχρι που

φύσηξε ο άνεμος και το Βιβλίο γύρισε επιτέλους

σελίδα.

Με ένα μακροβούτι να σε φτάσω, να αγγίξω

τα πόδια σου στο βυθό, στη θάλασσα που πνίγονται

οι στεναγμοί μου τα νερά είναι πράσινα η άμμος

λευκή και τα όνειρα μου μαύρα, καβουρνιασμένα

ξεχασμένα στον ήλιο.

Τα χέρια μου κρέμονται από καιρό ξεχασμένα στους

ώμους.

Assembled in Dreamland

2008-07-09T14:56:00.002+03:00

1.

Κοιμάσαι

ονειρεύεσαι

το πρωί θα απορείς γι αυτές τις λίγες λέξεις

που θα βρεις στο ποτήρι με το νερό

δίπλα στο κρεβάτι

2.

''δεν ήμουν εγώ
δεν ήσουν εσύ

κάποιος άλλος ονειρεύτηκε
έζησε
στη θέση μας''

ψεύτη
σιχαμένε

οι δικαιολογίες σκότωσαν

το δικαίωμά μας να υπάρχουμε στ' αλήθεια.

3.

κλείσε τα μάτια
τώρα που είπαμε ότι είχαμε να πούμε

ας αφήσουμε τα λουλούδια στην άκρη του δρόμου

κι ας χωρίσουμε σαν φίλοι

θα τραβήξουμε διαφορετικούς δρόμους
μέσα στο ίδιο κόκκινο απόγευμα

''να προσέχεις''
''κι εσύ να προσέχεις''

θα τα πούμε την επόμενη Μεγάλη Παρασκευή

ή στην επόμενη Πανσέληνο των Ματιών σου.

Το Κόκκινο Τετράδιο της Μνήμης

2008-06-18T01:19:00.005+03:00

Λες να πετάξω

να περάσω μέσα από τις ανάσες των τυφλών

να δω τα φίδια στον χορό τους

να θάψω το σώμα μου στην άμμο

τι άλλο υπάρχει εκεί έξω να δω

να νομίζω αιωνίως και να παραμυθιάζομαι

κουράστηκα, με κούρασες, δεν ξέρω

να χορταίνω από το λίγο μου

να διψώ για το νερό που ξεδιψά για πάντα

ξέρεις κάτι;

όταν έρθει εκείνη η ώρα

μη πιστέψεις

ούτε λέξη.

Λησμόνησα, ξέχασα, δεν θυμάμαι πια

όλα μάταια

όλα μάταια σου λέω

σε τούτο τον κόσμο και μέσα μου

Αθόρυβα, μη ξυπνήσω το γάτο,

μάζεψα το τελευταίο σου χαμόγελο

το έκανα θηλιά και κρεμάστηκα.

Celcius 34

2008-06-11T12:46:00.003+03:00

Οι θεοί κοιμούνται βαριά

τους ακούμε να ανασαίνουν στο σκοτάδι

στη θάλασσα και στα φύλλα των δέντρων.

Γυρίζουν στον ύπνο τους, και περιμένουν.

Κι εμείς, αλίμονο, δεν έχουμε τι άλλο να θυσιάσουμε.

Τέσσερα μεγάλα βήματα και ένα μικρό

2008-06-05T01:09:00.004+03:00

Στη δική μου αστάθεια ποντάρω, στην ανθρώπινη υπόσταση, όχι ότι έμαθα από τα λάθη μου, την πυξίδα ακόμη δεν έμαθα να τη διαβάζω και από τα φώτα που με τυφλώνουν δεν έβγαλα κανένα νόημα. Χωρίς κραυγές και υστερίες, ξαπλωμένος σε μαύρα σεντόνια ξενοδοχείων, θα ζήσω τις μέρες που μου αναλογούν και φεύγοντας θα αφήσω πίσω λίγες στάλες παράπονο και μερικά αποτσίγαρα στο τασάκι.

Late Night Drama

2008-06-03T10:21:00.002+03:00

Διαμονητήριον

2008-05-23T12:22:00.002+03:00

Νύχτα είναι

να μη ξημερώνει πια μέσα σου.

Η Μαρκησία βγήκε στις πέντε

2008-05-13T23:31:00.003+03:00

As she walks in the room, scented and tall

hesitating once more

And as I take on myself and the bitterness I felt

realize that love flows

Portishead ~ The rip

Μικρόκοσμος

2008-05-07T23:35:00.003+03:00

Τώρα είναι η ευκαιρία να αποκτήσει νόημα η ζωή μας

να μάθουμε τι ψιθυρίζουν για μας οι σκύλοι

όταν μας προσπερνούν

τι νόημα έχουν

τα μεγάλα φωτεινά απογεύματα

τα σκυθρωπά βράδια

τα νυσταγμένα πρωινά

μια αγκαλιά λουλούδια από την άκρη του δρόμου

ζεστό ψωμί του φούρνου

μαρμελάδα της μαμάς

καυλωμένοι έφηβοι μιλούν για γκόμενες

η βρύση που στάζει μέρες τώρα

ο γάτος μου στο παράθυρο

να κοιτάζει τον κόσμο

δεν βγάζω άκρη πια

παράξενες μέρες

ασπρόμαυρες

κι εσύ μου λείπεις

θα ήθελα να μάθω το νόημα

τουλάχιστον σ' αυτό.

Χωρίς επιζώντες

2008-05-01T22:51:00.003+03:00

Κοίταξέ με από την αρχή

είμαι περισσότερο αυτά που δεν τόλμησα

είμαι εκείνος που θα ήθελες

αλλά δεν έγινα από πείσμα

ένας σωρός σκονισμένα όνειρα στο πάτωμα

άπλυτα ποτήρια στο νεροχύτη

τσαλακωμένα ρούχα στη ντουλάπα

το καμμένο φως στο διάδρομο που

δεν άλλαξες ακόμα

είμαι

Είμαι μια σειρά Κυριακές καταδικασμένες

στην επανάληψη

βυθισμένες στη σιωπή.

Ένοχος

2008-04-22T10:30:00.003+03:00

Εσύ

εγώ

τίποτα άλλο

Ηζωήμαςδενείναιτοάλλοθιγιαόσαονειρευόμαστε Ταόνειράμαςδενείναιτοάλλοθιγιααυτάπουξεχάσαμεναζήσουμε

Καταλαβαίνεις;

Playground

2008-04-17T15:57:00.004+03:00

rewind

Οι μέρες περνούν και αφήνουν τα σημάδια τους στα χέρια μου

δοκιμάζω καινούργια ρούχα τραγούδια και γεύσεις

μου λείπουν οι φίλοι των παιδικών μου χρόνων

όχι αυτοί που έλυναν απορίες, εκείνοι που δημιουργούσαν καινούργιες

Μου λείπει το τζην και τα αθλητικά σου παπούτσια

Η μυρωδιά σου και η μπλούζα που άφηνε τους ώμους σου ακάλυπτους

το πείσμα σου

τα μικρά σου σημειώματα

που κιτρίνισαν πια

stop

τέσσερις και τέταρτο το μεσημέρι

ο χρόνος κυλάει γρήγορα

ο καπνός μου, καφές γλυκός και στίχοι του Ρεμπώ

προλαβαίνω δε προλαβαίνω

Θέλω λιακάδα. Θέλω θάλασσα να πάρω φόρα να βουτήξω.

Να αγγίξω το βυθό της.

Θέλω ένα λόγο να ξυπνήσω νωρίς το πρωί.

play

Μισό λεπτό

να σηκωθώ

να ανοίξω τα μάτια μου

να κουμπώσω τα χείλη μου

να βάλω τη φωνή μου να παίζει

εγώ είμαι

επέστρεψα

δεν με θυμάσαι;

(Πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια)

Πέρασαν κιόλας τόσα χρόνια;

....

delete

Αγία Νοσταλγία

2008-04-15T11:46:00.004+03:00

Άνοιξη...

Τι θέλεις τώρα.

Τι τα σκαλίζεις.

Είναι εδώ.

Δεν γλιτώνεις.

.....

Έφτιαξα καφέ και απόμεινα να τον κοιτάζω

στην καφετιέρα.

Οι σκυφτοί άνθρωποι

2008-04-03T21:12:00.005+03:00

Κάθε δρόμος βγάζει εκεί που θέλει

Καθετί συμβαίνει

όταν θέλει εκείνο να συμβεί

Νύσταξα

Κουράστηκα

Θέλω τόσο να ξεκινήσω από την αρχή

Αλλά το μόνο που μου έχει μείνει πια

είναι να κάνω συνεχώς καινούργια λάθη.

Το Φεγγάρι και το Θυμωμένο Σπίτι

2008-03-24T20:28:00.013+02:00

Ο δρόμος

ο παράξενος

ο δικός σου.

Κανενός άλλου.

Η συνάντηση

2008-03-19T20:12:00.005+02:00

Μια Ελπίδα, μια Υπόσχεση και ένα Σάββατο συναντήθηκαν τυχαία.

Ανοιχτό παράθυρο στο στενό

Μια γυναίκα σιδερώνει

Ένα άνδρας

διαβάζει εφημερίδα

και καπνίζει

Εκείνος φοράει ένα φανελάκι

Εκείνη μια ρόμπα με λουλουδάκια

Στην τηλεόραση παίζουν ειδήσεις

Παιδία δεν έχουν

Στους τοίχους της κουζίνας υπάρχουν πράσινα πλακάκια

και ένα ημερολόγιο με εξωτικά νησιά

Δεν μιλάει κανένας

Ψηλά, πάνω από το ρολόι, ένας εσταυρωμένος τους κοιτάει με γερμένο το κεφάλι

Το ρολόι κάνει τικ τακ. Οι ειδήσεις δείχνουν αθλητικά.

Το φουρνάκι κάνει τιιινγκ και επιτέλους

το φαγητό είναι έτοιμο.

Που θα πάει

σκέφτεται

θα ξημερώσει

θα ξυπνήσω από αυτόν τον εφιάλτη

Αλλιώς τη γάμησα

Κάποτε, μια Ελπίδα, μια Υπόσχεση και ένα Σάββατο συναντήθηκαν τυχαία.

Δεν τα βρήκαν μεταξύ τους

δεν ταίριαζαν τα χνώτα τους βρε αδερφέ

Το Σάββατο τους τίναξε τα μυαλά στον αέρα με ένα πιστόλι.

Από τότε, τα βότσαλα στο ημερολόγιο της κουζίνας είναι κόκκινα.

Και ο πλαστικός εσταυρωμένος στον τοίχο κοιτάζει πάντα

με γερμένο το κεφάλι.

(Everything) Under The Gun

2008-03-16T00:43:00.005+02:00

''You don't have to say you're sorry

to look on further down the line

into the sun

too close at heaven

love is fine

but you can't hold it like a ...''

(The Sisters Of Mercy / Under the Gun - 1993)

http://www.youtube.com/watch?v=XozUZF3ml5w

Υπέρυθρο

2008-03-14T13:01:00.007+02:00

Τα ποδήλατα των ονείρων μας στο βυθό της θάλασσας

το αγκίστρι της επιθυμίας βαθιά στην καρδιά μας

Δεν σε ρώτησα

(δεν απάντησες)

μύρισε άνοιξη
το ψυγείο γέμισε μικρά σημειώματα
τα χέρια γέμισαν άνθη κερασιάς
τα μάτια μου λαχτάρα

το αμάξι ξεκίνησε
η πόρτα έκλεισε
το ποδήλατο βγήκε στον αφρό
ξημέρωσε
χάθηκε το γεγγάρι

(μην απαντήσεις)

(εκείνο το βράδυ-σε εκείνο το θάλαμο-σε εκείνες τις καρέκλες)

ναι

χάθηκε το φεγγάρι

αν ποτέ υπήρξε πραγματικά

και η χαρά κράτησε

όσο περίπου κρατάει ένα τσιγάρο.
.
.
.

Μικρή Άρκτος

2008-03-10T23:44:00.004+02:00

Τώρα τελευταία παρατηρώ

από τι είναι φτιαγμένα τα πράγματα

Διακρίνω τις ραφές στα μέλη των ανθρώπων

τις αλυσίδες που κρατούν τον κόσμο στη θέση του

Πήγα και μάζεψα μια χούφτα θάλασσα

Για τις δύσκολες μέρες

Σε θυμάμαι ακόμα

Φυσάει ένας νοτιάς και ο ήλιος δύει

όχι απόψε

όχι εδώ

όχι εγώ και όχι εσύ

Κάπου αλλού και κάποιοι άλλοι και κάπως αλλιώς

Εδώ μόνο μου λείπεις

Τίποτε άλλο.

Τα φύλλα (original)

2008-02-22T02:17:00.007+02:00

Θα περιμένω άλλες νύχτες
το φίδι τώρα κι η θηλιά
ήχοι πανάρχαιοι βλοσυροί
θα παραμείνουν ζωντανοί
σαν δυο ανυπόμονα παιδιά
σ' ασπρόμαυρη φωτογραφία

Θα περιμένω άλλες νύχτες
νόημα πράσινο, σκυφτό
γεύσεις γεμάτες προσμονή
να μου φυλάξεις την πληγή
θα τεμαχίσω για να δω
τ' ανάγλυφο κορμί σου

Κι αν θέλει η θάλασσα κι η γη
τώρα προσεύχομαι αυστηρός
δίχως ψυχή μα με καρδιά
να μου φυλάξεις ζωντανά
(ο λόγος πάντα σκοτεινός)
υγρά, τα φύλλα των ματιών σου.

Ερωτικό

2008-02-16T16:59:00.010+02:00

Μια μέρα θα μαζέψω τις ήττες μου σε ένα καλάθι

Οι ψίθυροι θα πάψουν, θα φάω τις καλημέρες μου για πρωινό

Θα κόψω το πόδι της φωνής μου και θα γεμίσω ηλιοτρόπια

τα μάτια μου, το ψυγείο και τη συνείδησή μου

Θα έχουν επιτέλους τα Σάββατα την τιμωρία που τους αξίζει.

Οι ασημένιες γραμμές από σάλιο που αφήνω στο κορμί σου

θα δείχνουν στα πλοία σου το δρόμο

Κι εγώ θα αποκτήσω ένα κομμάτι ύπνο αθώο, δίκαιο

Πολύχρωμο και βαθύ σαν οργασμό.

13

2008-02-13T15:44:00.008+02:00

Θέλω να γίνω μια μικρή αλήθεια Θέλω να γίνω ένα σπίτι να ζήσεις μέσα του Ένα ξύλινο ντουλάπι να φυλάξεις τις μπότες σου Ένας έναστρος ουρανός για να ελπίζεις Θέλω να γίνω εκείνη η ελιά στην πλάτη σου Εκείνη η ελιά συγκεκριμένα Θέλω να γίνω ένας μαύρος μπλουζίστας σε ένα νότο γεμάτο αλλιγάτορες και βαμβάκι Θέλω να γίνω μια έκπληξη Μια λίμνη με παγωμένα, ακίνητα, μπλε νερά και μικρά πορτοκαλί ψαράκια να κολυμπούν μέσα μου Θέλω να γίνω ένα όχιπια και ένα μεγάλο ναι και ένα μικρότερο ήρεμο είμαικαλά και μία μεγαλύτερη παλάμη να σε χωράω Ένα κόκκινο χαλί να με πατούν τα γυμνά σου πόδια, να ευχαριστιέσαι και να ευχαριστιέμαι Θέλω να γίνω μια επιτέλουςόμορφηκυριακή Θέλω να γίνω για λίγο αυτά που κοιτάς όταν δεν κοιτάς εμένα Ένα φιλί χωρίς χείλη Μια βδομάδα χωρίς δευτέρα Ένας δρόμος μόνο να έρχεσαι όχι να πηγαίνεις Μόνο να έρχεσαι

Ύστερα θέλω να γίνω για λίγο εγώ για να έχεις κάτι πάλι να φοβάσαι.

Μυστήριο

2008-02-10T21:51:00.000+02:00

Καμιά φορά όταν νυχτώνει σκύβω κάτω από το κρεβάτι μου

βγάζω ένα μικρό τενεκεδένιο πολύχρωμο κουτί από μπισκότα

τα μπισκότα δεν τρώγονται

στο κουτί φυλάω την καρδιά μου

η καρδιά μου τρώγεται

τυλιγμένη σε πορφυρές κορδέλες (για να μη φαίνεται το αίμα χαζέ)

και την καρφιτσώνω ξανά στο στήθος μου

αγαπάω λιγάκι ή λέω πως αγαπάω

ζω λιγάκι ή λέω πως ζω

και προσεχτικά, πριν ξημερώσει,

φροντίζω να τη βάλω ξανά στη θέση της.

Τυλιγμένη στις κορδέλες.

Μέσα στο κουτί.

Κάτω από το κρεβάτι.

Καμιά φορά όταν νυχτώνει και βλέπω συρματοπλέγματα

θέλω να περάσω από μέσα

φοράω δεν φοράω την καρδιά μου

Καμία φορά όταν νυχτώνει χαίρομαι κιόλας.

Συνήθως όμως δακρύζω.

Ναι.

Καμία φορά όταν νυχτώσει

μπορεί να μπω κι εγώ στο κουτί.

Στη φυλακή μου

2008-02-08T16:19:00.000+02:00

Καλώς σας βρήκα

Μισό λεπτό μόνο να τραβήξω την κουρτίνα.

Μου κρύβει το φως

Και τις τελευταίες μέρες

Μου έλειψε πολύ